“Vefa” – Over herinnering, dankbaarheid en collectieve stilstand
Er zijn steeds meer dagen dat ik met tranen in mijn ogen naar mijn scherm staar.Een kind, verbrand.Een moeder, haar hongerige kind in haar armen.Een journalist, levend in brand.Beelden die schreeuwen, zonder woorden. En dan klik ik op “like”.Niet omdat ik het leuk vind. Absoluut niet.Maar omdat ik de persoon die het deelt, wil steunen.Omdat ik wil…